شفاعت‌كنندگان ( پيامبران وائمهء معصومين عليهم السلام ) از مؤمنين ومؤمنات ومريدان خود شفاعت خواهند كرد . يعنى شفاعت مؤمنينى كه داراى اعمال غير صالح وگنهكار هم هستند ولى ولايت أهل بيت پيامبر را پذيرفته وپيروان ائمهء معصومين عليهم السلام در دنيا بوده ودر اين مورد عهد وپيمانى دارند وخداوند نيز شفاعت آنها را به وسيله أئمة عليهم السّلام كه با خداوند عهد وپيمانى دارند به عهده آن بزرگواران گذاشته وقبول مىكند . لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً . « 1 » هيچ‌كس نمىتواند شفاعت كسى را در پيشگاه خداوند بكند مگر اينكه با خداوند رحمان ( قبلا ) عهد وپيمانى داشته ( وبه آن عهد وميثاقشان عمل كرده باشد ) مانند امام حسين عليه السّلام در واقعهء كربلا وساير امامان كه در ايفاى عهد در راه خدا شهيد شدند . در ادامهء آية الكرسي آمده است : يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَما خَلْفَهُمْ . خداوند آنچه از أفكار واعمالي كه در آينده وآنچه در أفكار واعمال گذشته انسانها باشد ، همه را مىداند وبعضىها فرموده‌اند : يعنى هر آنچه كه در آينده تا إلى زمان بىنهايت حادث خواهد شد وهر آنچه كه از أزل بوده ويا به وجود آمده از ذرات جهان آغازين تا به حال ، همه را مىداند كه هر دو تفسير مناسب است . وَلا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِما شاءَ هيچ‌كس از خود علمي نداشته وندارد وتمام علومى كه بشر كسب مىكند از ناحية خداست . اوست كه با گذشت زمان تدريجا پرده از اسرار حيرت‌انگيز جهان آفرينش بر مىدارد وحقايق جديدى در اختيار بشر مىگذارد ومعلومات أو را گسترش مىدهد ودر اينجاست كه بشر علمش را در چه خطى بكار گيرد . اما مسئلهء مهمى كه بيشتر مورد نظر است ، اين قسمت از آية است كه مىفرمايد :

--> ( 1 ) مريم ، 90 .